1 Şubat 2017 Çarşamba

O Zamanlar

Dizlerim yara dönerdim eve
Çamura bulanmış ellerimle
Avuçlarımda taşırdım masumiyeti
Gözümdeki yaşları silip
Ne ağlardım ama
İç geçire geçire
Hani görsen
Yoklardın yüreğini
O zamanlar tadı vardı esen rüzgarın
Koşturmanın
Amansızca ter atıp,hasta olmanın bile
O zamanlar
Değeri yoktu zamanın
Canım yanmazdı
Ama çokça acırdı haliyle
Çok kişi vardı etrafımda
Çoğunu tanımazdım
Onlar çoğu olarak kaldı
Ben,büyüdüm sanırım.




9 yorum:

  1. Bir zamanlar kim bilir sen ne kadar yakışıklı bir evlattın Emre :) Onlar 'çoğu 'kaldı ve sen büyüdün oğlum. Hayata atılmaların, mutluluğu doyasıya yaşamaların büyüklüğünde ol dilerim. Basamakları sevginin eşliğinde kolayca geç. Zira bu şiirleri yazabilen bir yürek, yaşamanın bedelini büyük ihtimalle önce ödemiştir. Gözlerinden sevgiyle öperim oğlum :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sen şiir gibi bir yorum yazmışsın ablam. Çok etkilendim ahh.. Çok teşekkür ederim ablam beni bu denli tanıyan ve özetleyen bir insan olduğun için minnettarım sana :) Sevgilerimle ablam :)

      Sil
  2. Ya şu büyümek var ya çocukken vücudumuzda olan yaranın ruhumuza geçmesi gibi. Çok güzel bir şiirdi, kaleminize sağlık...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle öyle "..çocukken vücudumuzda olan yaranın ruhumuza geçmesi gibi." Çok teşekkür ederim..

      Sil
  3. Yüreğine sağlık başarılar dilerim

    YanıtlaSil
  4. Merhaba! :) Blogunuzu yeni keşfettim ve takibe aldım. Sizide kendi bloguma beklerim :) www.nurundelidolublogu.tk

    YanıtlaSil
  5. "Çok kişi vardı etrafımda
    Çoğunu tanımazdım
    Onlar çoğu olarak kaldı
    Ben,büyüdüm sanırım."

    Bu kısmına bayıldım kardeşim. Kaldılar, gittiler, dönmediler. Değişen hep zaman oldu be.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Değişen sadece zaman, çok doğru Samet. Teşekkür ederim.

      Sil